Coach the future athletes

Na de twee Worldcups ben ik doorgereisd naar Liptovsky Mikulas, Slowakije. Hier mocht ik, voor het tweede jaar op rij, een groep jonge atleten uit verschillende landen coachen. De International Canoe Federation heeft op de EK en WK voor junioren en u23 een Development Team bestaande uit jonge sporters uit verschillende landen. Deze landen krijgen geen ondersteuning vanuit de nationale federatie en krijgen op deze manier een kans deel te nemen en vooral ervaring op te doen. Dit jaar waren er sporters bij uit onder andere Bulgarije, Litouwen, Noorwegen, Finland, Oekraïne en Griekenland. Een aantal sporters had ik afgelopen jaar gecoacht en het was goed te zien dat ze weer een hele sprong gemaakt hadden. Ik had vier jonge meiden onder mijn hoede met allemaal een heel verschillend niveau. Het trainen van de jonge atleten was ontzettend leuk en tegelijk een grote uitdaging. Veel technieken heb ik zo geautomatiseerd dat ik er regelmatig niet meer over nadenk en nu moest ik er weer bij stilstaan. Naast dat de sporters veel geleerd hebben leerde ik zelf ook beter de techniek en de verschillende lijnen in het water te analyseren. Win-win dus! Het coachen is me goed bevallen en ik verwacht dat ik in de toekomst nog vaker als trainer langs de kant zal staan.

Kalender

Ben je van plan mij en de andere atleten te volgen tijdens dit spannende jaar? Dan is het natuurlijk handig te weten wanneer welke wedstrijden waar plaatsvinden. Hieronder een simpel overzichtje van het aankomende wedstrijdseizoen.


  • 30 mei – 2 juni
    Europese Kampioenschappen – Pau (FRA)
  • 3 juni – 9 juni
    Training – La Seu d’Urgell (ESP)
  • 14 juni – 16 juni
    Worldcup 2 – Bratislava (SVK)*
  • 21 juni – 23 juni
    Worldcup 3 – Tacen/Ljubljana (SLO)*
  • 30 augustus – 1 september 
    Worldcup 4 – Leipzig (GER)*
  • 6 september – 8 september
    Worldcup 5 – Praag (CZE)*
  • 25 september – 29 september 
    Wereldkampioenschappen – La Seu d’Urgell (ESP)*

* Belangrijke wedstrijden voor de Olympische kwalificatie. Meer informatie hierover kun je in deze blog lezen!

FIT aan de start

Binnenkort gaan de internationale wedstrijden van start dus was het weer tijd voor de jaarlijkse sportkeuring bij SMC SportMáx. Het is een hele reis, 7 uur met de auto vanaf Augsburg naar Eindhoven. Maar dan kan ik in ieder geval met een gerust hart aan de start liggen.

Fietsen tot je erbij neervalt

Zoals gehoopt kwam uit de keuring naar voren dat alles helemaal in orde is. Van te voren keek ik al uit naar de inspanningstest. Deze wordt gedaan op een fiets. Langzaam wordt de weerstand verhoogd tot je echt niet meer kan en er bijna bij neervalt. Aangezien ik vooral zittend sport én ik binnen 5 minuten fietsend bij de trainingslocatie ben zijn mijn benen niet in topvorm voor een dergelijke test… Vol goede moed, beplakt met zuignappen en voorzien van een masker in de vorm van een muilkorf, ben ik gestart. Doordat tegelijk mijn bloeddruk, hart en ademhaling worden gemeten valt er niets te verbergen. Net doen alsof het helemaal niet zwaar is, zoals ik normaal wel doe als ik naast iemand een berg op fiets, nee dat zit er niet in. En het was zwaar. Na 15 minuten, voor mijn gevoel 150 minuten, zat de test erop. Geslaagd! Het resultaat was vergelijkbaar met afgelopen jaar, helemaal in orde dus. Ook uit de andere tests kwam niets eigenaardigs naar boven. En bij de oog-test konden mijn haviksogen bijna de onderste regel nog lezen. Dus als ik een poortje mis zal het in ieder geval niet aan mijn zicht liggen.

Europese Kampioenschappen

Nu de kwalificatie gehaald is en de sportkeuring achter de rug is kan ik mij helemaal richten op de Europese Kampioenschappen in Pau (Frankrijk) die binnenkort van start gaan. Van 30 mei tot 2 juni ga ik de strijd aan met alle andere Europese kanovaarsters. De wildwaterbaan in Pau is een van mijn favoriete banen. Er zit veel druk op het water en de afgelopen trainingen in Pau verliepen ook vaak goed. Naast de wedstrijd in de individuele categorie kijk ik ook erg uit naar de teamwedstrijd. In deze categorie varen we als ploeg van Nederland met z’n drieën achter elkaar het parcours. We moeten zo dicht mogelijk op elkaar varen en tegelijk genoeg ruimte laten om ongelukken te voorkomen. Afgelopen jaren waren we als team goed op elkaar afgestemd en hebben we zelfs de gouden medaille gewonnen op het EK voor sporters onder de 23 jaar. Wie weet wat we dit jaar zullen bereiken!
Nu heb ik nog twee weken de tijd tot we vertrekken naar Pau. De trainingen zijn er vooral op gericht om wedstrijdklaar te worden. Veel explosiviteit, sprints en wedstrijdsimulaties. En daarnaast veel rust.

Klaar voor de start… Af!

2019 is nog maar net begonnen en ik heb er al weer 14 trainingen opzitten. Een goed begin van een jaar vol belangrijke momenten richting de Olympische kwalificatie. 

Het begint met het bestellen van een nieuwe boot. Ik vaar sinds twee jaar de Caipi van Galasport, door een productiefout niet in het oranje maar in het rood… Ik ben nu al een paar maanden verschillende boten aan het testen en aan het nadenken, het is en blijft een lastige keuze. Maar binnekort wordt de knoop doorgehakt en kan ik me verheugen op een nieuwe, ORANJE boot!

Dan begint in de eerste week van april de selectie voor het Nederlands Team. Deze vindt zoals gewoonlijk plaats in Leipzig, Duitsland. Hier kan ik mij plaatsen voor de Europese kampioenschappen in Pau (FRA), de vijf Worldcups en de Wereld kampioenschappen in La Seu d’Urgell (ESP). 

Het WK is tevens onderdeel van het Olympisch kwalificatietraject voor Tokyo 2020, het hoogtepunt van mijn seizoen dus. Binnekort verwacht ik ook meer duidelijk over de door het NOC*NSF gestelde Olympische norm, spannend! 

Ter voorbereiding op het seizoen en vooral op het EK en WK vertrekken we midden februari naar Pau en La Seu d’Urgell voor twee intensieve trainingsweken. Hier kunnen we de twee banen nog beter leren kennen en hier en daar ook spieken bij de lokale atleten. Ook is het fijn eindelijk weer op wildwater te trainen. Sinds oktober train ik voornamelijk in Augsburg en hier is de Olympische baan gesloten in verband met restauraties en gebrek aan water. Hopelijk komt daar snel een einde aan!

De komende weken blijf ik hard doortrainen in Augsburg. Veel krachttraining, intensieve duurtraining en techniektraining. Alles om in topvorm aan de start te liggen.

 

ClaudiaLeenders.nl in een nieuw jasje

In 2010 heb ik mijn vorige website laten maken door 2atWork, en tot voor kort hebben ze deze ook gehost. Via deze weg nogmaals bedankt hiervoor! Door omstandigheden heb ik besloten zelf aan de slag te gaan met WordPress, met als resultaat mijn huidige website. 

Het aanmelden van mijn domeinnaam en het aan de praat krijgen van WordPress was al een uitdaging op zich, om over het design nog maar te zwijgen. Na veel googlen en trial-and-error ben ik best tevreden over het resultaat en kan ik het eindelijk delen met de buitenwereld. 

Een website is natuurlijk continue in ontwikkeling dus er zal binnekort ook meer info beschikbaar zijn zoals foto- en videomateriaal en informatie over aankomende wedstrijden. En tot die tijd kun je rondneuzen op mijn blog en kun je hier oude nieuwsartikelen bekijken, nostalgie 🙂

Op het nippertje

Nog nooit eerder was ik zo zenuwachtig voor de Nederlandse selectie als vorige week. Zoals ieder jaar vond afgelopen weekend in Leipzig de kwalificatie voor het Nederlands team plaats. Hier was de enige mogelijkheid om je als sporter te plaatsen voor de vijf world cups,  de Europese kampioenschappen en de wereldkampioenschappen in 2017. Een heel belangrijk moment dus, maar dit jaar was toch echt even anders dan de afgelopen keren.

Aan het eind van vorig seizoen heb ik er bewust voor gekozen om in de winter minder te trainen en me meer te richten op school. Dit om wat rust en ook wat afstand te nemen voordat de nieuwe Olympische periode van start gaat. Ik was dus niet zo fit als afgelopen jaren, en had mijn verwachtingen ook daarop aangepast. De training in Augsburg en Leipzig verliep op technisch vlak heel goed. Ik voer de goede lijnen, liet de boot goed lopen en maakte me eigenlijk weinig zorgen. De wedstrijd verliep helaas anders.

De eerste run op zaterdag was een tegenvaller, zo goed als ik tijdens de training voer, zo slecht presteerde ik nu. Gelukkig had ik me in de tweede run iets verbeterd en had ik in ieder geval de kwalificatie criteria gehaald. Voorbij met de zorgen en zenuwen zou je zeggen. Toch spookte het door mijn hoofd dat er nog een mini kans was dat ik het team niet zou halen. Dit heeft me zo beziggehouden dat ik op zondag heel erg zenuwachtig was en twee slechte runs heb neergezet.

Toch was het goed genoeg voor het team, maar voor mijzelf echt teleurstellend. Natuurlijk omdat de training van te voren en ook erna zo goed ging. Nu heb ik nog ongeveer twee maanden de tijd voordat het wedstrijdseizoen begint, veel tijd dus om aan mijn zenuwen te werken en een constante vaarstijl te ontwikkelen.

Het rusten is eindelijk voorbij!

Acht weken later en ik mag eindelijk weer hard trainen!  Na een blessure aan mijn schouder en een aantal weken rusten en herstellen kan ik nu weer op normale intensiteit trainen zonder dat het pijn doet. Nog net op tijd voor de Wereldkampioenschappen voor onder 23 jaar in Krakow volgende week. Voor iedereen die nu denkt ‘Huh, hoezo schouderblessure?’ komt hieronder het verhaal.

Eind mei zijn we naar Liptovsky Mikulas (Slowakije) afgereisd voor de deelname aan de Europese Kampioenschappen. Dit was hét moment voor Nederland om de laatste Olympische startplaatsen te verkrijgen. Onze kansen waren hoog aangezien er nog maar weinig landen over waren en het niveau redelijk gelijk lag. Ik en Martina hadden beide kans op deze plek in de categorie K1 Dames. De training op de baan verliep goed en we waren in vorm. Precies één week voor de wedstrijd maakte ik een fout waardoor de Olympische droom in één klap voorbij was. Door een ongelukkige val op mijn rechter schouder had ik zo veel pijn dat ik deze nauwelijks meer kon bewegen. Ik wist niet wat er mis was maar ik kon niet meer slapen van de pijn, ik moest alles met links doen en peddelen kon ik wel vergeten. Ik ben die week nog in Slowakije gebleven om mijn teamgenoten aan te moedigen maar zelf varen ging vanwege de pijn niet meer.  Verschillende fysiotherapeuten uit andere teams hebben daar naar mijn schouder gekeken maar hun mening was niet eenduidig. In het Slowaakse ziekenhuis heb ik toen een speciale schouderbrace gekregen die mijn schouders op de juiste plek hield.

In de eerste week in Augsburg ben ik meteen naar de arts gegaan voor een diagnose. Het bleek dat er niets ernstig kapot was, dat was een meevaller. Een aantal gewrichtsbanden rondom het AC-gewricht waren uitgerekt, iets wat binnen zes weken weer genezen zou zijn. Ik mocht dus minimaal vier weken niets met mijn schouder doen, dit was niet zo moeilijk aangezien het nog steeds heel erg veel pijn deed. Ik ben toen in behandeling gegaan bij de fysiotherapeut van het Duitse team en na een paar weken mocht ik weer langzaam op het vlakke water varen. Nu, acht weken later, train ik weer volop en heb ik geen pijn meer in mijn schouder. Ik merk natuurlijk wel dat ik een aantal weken niets gedaan heb, ik ben sneller buiten adem en heb het gevoel minder kracht te hebben. Het gevoel in de boot en op het water is er nog, dus een hele grote achterstand heb ik gelukkig niet. Ik train mijn schouders nu extra zodat ze stabieler en sterker worden. Ik voel me goed en ik ben klaar voor de wereldkampioenschappen in Krakow. Een topprestatie verwacht ik niet, maar ik ben al heel blij als ik een goede run zonder pijn kan waarmaken.

 

2016 is goed van start gegaan

2016, het jaar waar het allemaal om draait, is voor mij goed van start gegaan. Oud en nieuw valt eigenlijk precies in het midden van het winterseizoen, drie maanden in 2015 en drie maanden in 2016 voordat begin april de Nederlandse selectie voor het team plaatsvindt. De laatste drie maanden van het jaar zijn altijd hard. Na een korte pauze varen we veel duurtrainingen en doen we veel krachttraining zodat we het volgende seizoen sterker zijn. Deze drie maanden zijn nu voorbij dus vond ik dat het tijd was voor een krachttest. En ondanks dat Coach Jürgen een maand op familiebezoek was in New York heb ik qua kracht een grote sprong gemaakt.

Begin oktober kon ik maximaal 67,5 kg banktrekken en 70,0 kg bankdrukken. Nu, na drie maanden training, kan ik 72,5 kg banktrekken en 77,5 kg bankdrukken. Een duidelijke verbetering dus. En gelukkig merk ik het ook tijdens het varen. Nu heb ik nog een kleine drie maanden tot de selectie en daarmee genoeg tijd voor nog meer verbeteringen!
De komende drie weken blijf ik in Augsburg samen met Jürgen. Het heeft de afgelopen tijd veel geregend en als het iets warmer wordt buiten gaat hopelijk de Olympische baan open. En begin februari ga ik met de rest van de Nederlanders een week trainen in Krakow of Praag, dit moet nog worden afgestemd.
Nu ik dit typ zit ik in de bus vanuit Düsseldorf naar Augsburg en ik heb gehoord dat het veel gesneeuwd heeft. Ik ben heel benieuwd of de binnenkant van mijn boot weer bevroren is, ik zal morgen een foto posten van het eventuele ijs aan de poortjes en in mijn boot…