Slechte start

Het seizoen is nog niet eens begonnen en zoals het er nu naar uit ziet zal het nog wel even duren voor ik weer in de boot kan zitten. Afgelopen week vond het EK in Pau (FR) plaatst. We waren er al op tijd zodat we ons optimaal konden voorbereiden op de wedstrijd. Deze race speelde voor de Olympische kwalificatie geen rol, maar het was een goed ijkpunt met de andere atleten.

De training van te voren liep prima, tot ik tijdens de laatste training plotseling mijn nek verrekte. Hoe het precies gebeurde is me nog niet duidelijk, maar ik voelde dat ik meteen moest stoppen dus ben ik maar gaan uitvaren. Pas toen ik me wilde omkleden kwam ik erachter dat ik mijn arm niet omhoog kon houden en me dus niet alleen kon uitkleden. Na een aantal bezoeken bij de fysiotherapeut werd het ook alleen maar erger. Alles deed pijn. Ik kon nauwelijks slapen en ik kon ook niet meer uit mezelf rechtop gaan zitten. Uiteindelijk heb ik besloten niet van start te gaan. Ik had er ook niet veel van kunnen bakken, maar stiekem hoopte ik dat ik toch kon starten een een redelijk goeie run kon neerzitten. Hoe ik dat heb kunnen denken mijn zo’n stijve nek begrijp ik nu echt niet.

De week na het EK ben ik toch meegegaan naar het geplande trainingskamp in La Seu d’ Urgell. Ook hier heb ik de eerste dagen niet veel meer kunnen doen dan pijnstillers nemen en naar de fysiotherapeut gaan. Uiteindelijk, na 8 dagen, ben ik toch weer in de boot gestapt en heb ik nog 3 keer kunnen ‘ trainen’ . Ik baalde zo enorm tijdens deze twee weken. Maar tegelijk ben ik ook blij dat het nu gebeurde en niet tijdens de worldcups of het WK.

Nu gaat het al weer een stuk beter met mijn nek al voel ik nog wel de spanning. De oorzaak hiervan was waarschijnlijk stress, stress rondom het aankomende seizoen. Nu ik dat weet kan ik me erop gaan richten wat meer ontspannen door het leven te gaan om soortgelijke blessures voortaan te voorkomen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *